Tatry

Orla Perć

Wobec lawiny, która spotkała nas w czasie naszego wypadu na przeciwnym stoku należało odłożyć pójście na Orlą Perć w tak dużym śniegu. Zrezygnowałyśmy z nich prawie natychmiastowo, choć śmiałkowie udający się na ten szlak oczywiście się znaleźli. Miałyśmy ich przyjemność poznać, gdy doszłyśmy do Piątki. Wybierali się na Orlą następnego dnia po naszym przyjściu, były to osoby nieliczne, ale jednak. Choć w dzień naszego pojawienia się w schronisku poznałyśmy innych miłośników górskich wspinaczek, którzy szli od strony Morskiego Oka przez Szpiglasową i na przełęczy zlecieli z lawiną i stracili czekany, a aparaty próbowali jakoś ocucić w schronisku jednak bezskutecznie. Ta ich opowieść utwierdziła nas, że o marzeniach wypadu w stronę Orlej w takich warunkach musimy zapomnieć i to była dobra decyzja. Przynajmniej miałyśmy więcej nadziei, że wrócimy całe i zdrowe. Ten wypad zimowy muszę jednak zaliczyć do bardziej hardcorowych, z pewnością ktoś w adidaskach nie doszedłby nawet do skrzyżowania, na którym odbija się do Dolina Roztoki.

Schronisko

Piątka jako schronisko jest jednym z bardziej znanych. Tutaj przychodzą szczególnie w nietypowych porach ci, którzy szczególnie ukochali Tatry, nie przypadkowi turyści w adidasach, ale prawdziwi zapaleńcy w trekach. Latem można spotkać tutaj tłumy turystów, którzy naprawdę nie widzą co to góry. Często pojawiają się tutaj grupy dzieci i młodzieży, które niejako zostały przymuszone do wyjścia w góry. Duża ich ilość pojawia się tutaj przypadkowo. Stąd tłum, który napływa do Piątki, ale nie jest to grono klimatyczne. Klimat tworzą górscy ludzie, którzy ledwo uszli z życiem podczas zejścia lawiny na Szpiglasowej albo Ci, którzy od 4 rano pokonują szczyty całej Orlej Perci, by do zmierzchu dojść do Piątki i podzielić się swoimi wrażeniami z innymi, którzy przybyli do Piątki. Gdy siada się przy jednym stole i pije herbatę lub gorący kubek z takimi osobami od razu doświadcza się innej kultury. To ludzie, których w życiu główna siłą napędową jest pasja, a to jeden z piękniejszych darów, które możemy traktować jako biblijne talenty.

Przewodniki po Tatrach

Aby móc bezpiecznie poruszać się po Tatrach należy wyposażyć się w przewodnik po górach wraz z mapą na której zaznaczone są szlaki prowadzące nas do najciekawszych miejsc w górach. W przewodnikach są informacje gdzie znajdują się schroniska, co jest bardzo ważne, ponieważ znajdując się w górach zawsze musimy pamiętać o zapewnieniu sobie noclegu, gdyż spędzenie nocy bez dachu nad głową w górach bywa niebezpieczne. Warto tez mieć ze sobą śpiwór i karimatę, bo nie zawsze jest dostatecznie dużo łóżek dla wszystkich turystów. Ale w przewodniku najważniejsze są szlaki, czyli takie kolorowe linie, które przecinają górą wzdłuż i wszerz, pokazując jaką drogą można zwiedzać góry. Dla osób, które chcą zwiedzać Tatry w dość spokojny przeznaczone są szlaki po dolinach i lekkich wzniesieniach. Dobrze jest wziąć na taką wycieczkę aparat, który pozwoli zachować wspomnienia na zdjęciach. Dla osób, którzy lubią wyzwania przygotowane są szlaki po wyższych partiach gór, gdzie można spróbować swoich sił podczas wspinaczki na najwyższe szczyty.

Orla Perć

Najtrudniejszym szlakiem w Tatrach jest, tak zwana, Orla Perć, czyli szlak prowadzący od przełęczy Zawrat do przełęczy Krzyżne. Szlak ten prowadzi grzbietem najwyższych partii gór. Jest w nim kilka naprawdę niebezpiecznych odcinków, które mogą zrobić wrażenie na niejednym turyście. Na przykład drabinka nad Kozią Przełęczą. Jest to metalowa drabinka przytwierdzona do pionowej skały za pomocą której trzeba zejść, aby móc kontynuować przygodę. Są osoby, które nie potrafią pokonać tego odcinka, ponieważ drabinka wisi nad ogromną przepaścią i tak naprawdę jeden mały błąd może spowodować, ze spadniemy na skały. Oprócz drabinki, na szlaku jest wiele łańcuchów, które pomagają nam wspiąć się na trudnych odcinkach. Po przejściu Orlej Perci człowiek ma wrażenie jakby zrobił coś wyjątkowego. Prawda jest taka, ze przejście tego szlaku jednorazowo w całości wymaga dobrej kondycji i doświadczenia w chodzeniu po górach. Co do bezpieczeństwa, to należy je zachować poprzez spokój i opanowanie, które pozwolą nam wejść na każdy szczyt.